نام: م ح م د

پدر: امام حسن عسکري (ع)

مادر: نرجس

کنيه: ابوالقاسم

القاب: حجت، خاتم، صاحب الزمان، قائم، منتظر و از همه مشهورتر مهدي.

شکل: همچون ستاره درخشان نوراني و خالي سياه برگونه راست دارد.

زاد روز: شب نيمه شعبان 255، هنگام طلوع فجر.

زادگاه: شهر سامراء.

غيبت صغري: از سن پنج سالگي به مدت 69 سال.

نمايندگان: چهار نفر از شخصيتهاي شيعه به نامهاي:

1- ابوعمرو، عثمان بن سعيد بن عمر و عمري اسدي، وکيل و نماينده پيشين امام هادي و امام عسکري (ع)

2- فرزند او، ابوجعفر: محمد بن عثمان بن سعيد در گذشته (304).

3- ابوالقاسم، حسين بن روح بن ابي‏ بحر نوبختي در گذشته (326).

4- ابوالحسن علي بن محمد سمري در گذشته (329).

محل اقامت نامبرده‏ گان در بغداد و کليه امور شيعيان و خواسته‏ ها و نامه‏ هاي آنان به وسيله اين چهار نفر انجام و رد و بدل مي شد و آرامگاه آنان نيز در بغداد مشهور است.

غيبت کبري: با در گذشت چهارمين نماينده و سفير آن حضرت از سال (329) آغاز گرديد.

و تا به هنگام فرمان الهي مبني بر اجازه ظهور و قيام آن بزرگوار همچنان ادامه خواهد داشت.

نمايندگان و وظيفه مردم در دوران غيبت کبري: کسي که فقيه خويشتن دار، مخالف با هواي نفس و فرمانبر امر خداوند باشد، او نماينده امام زمان است و بر ديگران لازم است از او پيروي کنند، زيرا آنان از طرف امام بر مردم حجت‏ اند و امام از طرف خدا بر آنان.

هنگام ظهور: آنگاه که منادي حق از جانب آسمان ندا دهد: حق با آل‏ محمد است. نام مهدي بر سر زبان ها افتد، مردم دلباخته او شوند و از کسي جز وي سخن نگويند.

محل ظهور: مکه معظمه.

محل بيعت: (تعهد مردم در پيروي از امام): مسجد الحرام، ميان رکن و مقام.

نشاني: فرشته ‏اي از بالاي سر او فرياد مي‏زند: اين مهدي است، او را پيروي کنيد.

يادگار انبياء: انگشتر سليمان در انگشت او و عصاي موسي در دست وي و آنچه خوبان همه دارند او تنها دارد.

ياران: افرادي که هسته مرکزي زمامداري او را تشکيل مي‏ دهند، سيصد و سيزده نفر به عدد اصحاب بدر خواهد بود و اين گروه در حقيقت کار گردانان اصلي قيام مهدي و کار گزاران درجه اول انقلاب جهاني اسلام خواهند بود، که از اطراف جهان به دور حضرتش گرد آيند.

روش حکومتي: براساس قرآن و سيره پيامبر (ص) و امير مومنان (ع).

شعاع و دامنه حکومت: سراسر جهان را فراگيرد و زمين را از عدل و داد پر کند، در حالي که از جور و ستم پر شده باشد.

مرکز حکومت: مسجد کوفه (مرکز خلافت و حکومت علي (ع)).

چگونگي پيروزي بر دشمنان: همانند پيروزي جد خود پيامبر اسلام بر کافران و مشرکان است، خداوند او را با گروه هاي منظم هزار نفري از فرشتگان يا سه هزار نفري که از آسمان فرود آيند يا پنج هزار نفري که داراي نشان مخصوص باشند مدد خواهد داد و در جبهه‏ هاي جنگ ياري کند، آنچنان که مومنان را در حال شکست در بدر و در بسياري از جبهه‏ ها و روز تاريخي حنين ياري و پيروز فرمود و در جنگ احزاب رعب را در دل کفار و مشرکان ريخت.

مدت زمامداريش: روايات، که اکثرا مربوط به اهل‏ تسنن است در اين باره باختلاف سخن گفته، اما به عقيده شيعه خدا آگاه است.

وزير و معاون: عيسي (ع) از آسمان فرود آيد و بعنوان وزير با حضرتش همکاري نمايد.

برکات حکومت و رهبري او: درهاي خير و برکت از آسمان بروي مردم گشوده شود، عمرهابه درازا کشد، مردم همه در رفاه و بي‏ نيازي بسر برند. شهرها همه بر اثر آباداني و سرسبزي بهم پيوسته گردند آنچنان که مسافران را به برداشتن توشه نيازي نخواهد بود و اگر زني يا زناني تنها از مشرق به مغرب روند کسي را با آنها کاري نباشد.

ولادت حضرت حجة بن الحسن العسکري

حضرت مهدي - عليه السلام - دوازدهمين اختر تابناک و پيشواي آسماني اسلام، در اوان سپيده دم نيمه شعبان، روز جمعه به سال (255) هجري قمري برابر با (868) ميلادي در شهر سامرا در خانه امام يازدهم، حسن عسکري - عليه السلام - درسامراء که الآن صحن و حرم عسکريين عليهما السلام است ديده به جهان گشود و دنيا را به نور و جمال مبارکش منور ساخت. پدر بزرگوارش حضرت امام حسن عسکري - عليه السلام - و مادر گرامي او نرجس می باشند.

نام های آن حضرت عبارتند از:نرجس، سوسن، صقيل، صيقل، حديثه، حکيمه، مليکه، ريحانه و خمط . اما مشهورترين نام او «نرجس» است ومعروفترين کنيه ‏اش «ام محمد» است.

1- «نرجس» که نام برخي از گلهاي عطر آگين است.

2- «خمط» نوعي درخت ميوه است که قرآن نيز آن را بکار برده است.

3- «سوسن» نام نوعي گل خوشبو و معطر و پرفايده است که در کتاب هاي طب نيز آمده است.

4- «صقيل» به مفهوم پديده ا‏ي نوراني و پر جلوه و نرم است.

نرجس خاتون دختر يوشعا پسر قيصر روم از نسل شمعون يکي از حواريون مسيح - عليه السلام - مي باشد. او مليکه است از آن جهت که شاهزاده بوده است .

نام و کنيه آن حضرت، نام و کنيه رسول خدا، حضرت ابوالقاسم، محمد (ص) است و از القاب مبارکشان: مهدي، منصور، قائم بأمر الله، حجة الله، ولي الله، صاحب الأمر، صاحب الزمان، المنتقم، بقية الله مي‏باشد.

اسم مبارک آن حضرت: محمد. و اين نامي است که پيغمبر اکرم صلي الله عليه و آله براي او گذارده، فرموده: اسم او اسم من است و کنيه‏ ي او کنيه ‏ي من است.

کنيه: کنيه ‏ي مسلم آن حضرت ابوالقاسم و اباصالح نيز معروف است.

پدر و سلسله آباء: الحسن العسکري بن علي الهادي بن محمد الجواد بن علي الرضا بن موسي الکاظم بن جعفر الصادق بن محمد الباقر بن علي زين العابدين بن الحسين الشهيد بن علي بن أبي طالب أمير المومنين عليهم السلام.

مادر: نرجس دختر يشوعا نواده قيصر روم و لقب قابله ‏اش: عمه ‏ي پدرش حکيمه خاتون.

خصوصيات حمل و ولادت: حمل او مخفي بود تا هنگام ولادت، مانند حمل موسي بن عمران، يعني به طوري بود که تا ساعت تولد هيچ کس اثر حمل در مادرش «نرجس خاتون» نمي ديد. حمل او چنان مخفي بود که تا آخرين لحظه ولادت حکيمه خاتون اثر حمل در نرجس مشاهده نکرد که گفت نزديک بود مرا شک عارض شود که ناگاه صداي برادرزاده ام بلند شد: «عمّه شک مکن. بخوان سوره «إنا انزلناهْ» را، حکيمه خاتون گفت شروع کردم به خواندن سوره، ناگاه ديدم از ميان رحم با من هم آواز شد. چون سوره تمام شد متولد گرديد و در هنگام تولّد نوري از وي ساطع شد که چشمهاي حکيمه خاتون را خيره کرد. ناگاه او را ديد که به سجده افتاده و شهادتين و شهادت بر وصايت پدران خود بر زبان جاري کرد و چون به خودش رسيد گفت: الهم أنجِزْلي وَعْدِلي و اَتمُم لي اَمري و ثبِّت و طاتي و اَمْلاَبي الارضُ قسطاً و عدلا».

بار خدايا وعده مرا سريع و مسلم گردان و امر مرا تمام ساز و قدم مرا ثابت بدار و زمين را به واسطه من پر از عدل و داد گردان.